قاصدک

فنجان لب پريده ام
حواست جمع نيست،‌ بي گدار مينوشي !

دقيق يادم نيست ده ساله بودم يا يازده ساله .كتابي را از زير اوار كتب هاي خاك خورده بيرون كشيدم به اسم واروونه ها ساعت ها در كنج كتابخانه نشستم و با چشم هايي گرد شده از تعجب تا ته خواندمش ! همه چيز اين كتاب هم از جهت واقعي اش هم از جهت واروونه اش معنا داشت. شكلهايي كه دو طرفه چيزهاي متفاوتي داشتند. ان روز دلم مي خواست همه چيز اين دنيا شامل قانون واروونه ها ميشد. ارزوي ان سال هايم اين روز ها براورده شده كاش هيچ وقت ارزو نميكردم بايد دنبال چوب جادوويي كتاب بگردم .خودم ميدانم اين بلا را من بر سر بشريت اوردم!

.

پ ن: اینجا  ایران  است.

مرا کسي نساخت، خدا ساخت ، نه آنچنانکه کسي مي خواست، که من کسي نداشتم
کسم خدا بود، کس بي کسان.
او بود که مرا ساخت، آنچنان که خودش خواست ، نه از من پرسيد و نه از آن من ديگرم
من يک گل بي صاحب بودم.از روح خود در من دميد و بر روي خاک و در زير آفتاب
تنها رهايم کرد.مرا به خودم وا گذاشت.
عاق آسمان!!
کسي هم مرا دوست نداشت، به فکرم نبود.وقتي داشتند مرا مي آفريدند، مي سرشتند
کسي آن گوشه خدا خدا نمي کرد.
وقتي داشتم روح مي پذيرفتم، شکل مي گرفتم، قد مي کشيدم، چشم هايم رنگ مي خورد
چهره ام طرح مي شد، بيني ام نجابت مي گرفت، فرشته ي ظريف و شوخ و مهربان و چابک
پنجه اي، با نوک انگشتان کوچک سحر آفرينش، آنرا صاف و صوف نمي کرد.
وقتي مي خواستند کار دل را در سينه ام آغاز کنند، آشنايي دلسوز و دل شناس نداشتم تا برود و
بگردد و از خزانه ي دل هاي خوب، بهترين را برگزيند.
وقتي روح را خواستند در کالبدم بدمند، هيچ کس، پريشان و ملتهب دست به کار نشد تا از
نزهتگه ارواح فرشتگان، قديسان، شاعران، عارفان و الهه هاي زيبايي هاي روح و خدايان هنر و احساس و ايمان، نازترين و نازنين ترين را انتخاب کند.

پ ن :من امروز 24 ساله شدم امروز كه داشتم موهايم را شانه ميزدم يک تار سفيد پيدا كردم.يک تار موي سفيد که وسط موهاي مشکی خود نمايي ميكنه ميگه ديگه يه رنگ نيستن. شايد همه ي دو رنگي هاي دنيا به همين سادگی به وجود مياد تو هر سال بزرگ و بزرگتر مي شی و اين تار هاي نقره اي هر سال بيشترو بیشتر ميشن و اين دورنگي كم كم مي ريزه توي زندگيت و تو ديگه يه رنگ نيستي به همين سادگي.