قاصدک

خستم خيلي خسته

دلم ميخواست پرنده بودم انوقت پرواز ميكردم و از اينجا دور مي شدم دور مي شدم و ميرفتم جايي كه انقدر بزرگ باشه كه ديگه دلم توش نگيره .دلم ميخواست چشمامو رو هم بزارم وخيالم راحت باشه كه ديگه تو خوابم نمياي اونوقت انقدر بخوابم كه خسته بشم. دلم ميخواست فرياد بزنم انقدر كه ديگه صدايي نداشته باشم مثل ماهي ها كه كسي صداشونو نمي شنوه

می‌دانی؟ دلم می‌خواست با گريه می‌نوشتم اما به من می‌گويند آدمهای قوی گریه نمی‌کنند. حالا من فقط نمی‌فهمم چرا پس آدمهای قوی چشمانشان را نمی‌کشند؟ دلم دو خط سياه و پررنگ پشت پلک‌هايم می‌خواهد. دلم يک جفت لب سرخ عاصی سرخوش می‌خواهد. از آن لب‌ها که هر وقت عشقش کشيد به خنده باز شود یا به قهقه.

می‌دانی؟ دلم می‌خواست با فرياد می‌نوشتم. به من می‌گویند آدمهای ميانه‌رو فرياد نمی‌کشند. حالا من فقط نمی‌فهمم چرا پس آدم‌های ميانه‌رو همه کنار راه من ايستاده‌اند؟ دلم يک جاده‌ی خلوت پر از سرازيری و سربالايی می‌خواهد. دلم صدای سوسن می‌خواهد و جواد يساری . دلم ناخن‌های سرخ می‌خواهد و پیراهن‌های چین‌دار و شهامت فریاد.
می‌دانی؟ دلم می‌خواست مست کنم. به من می‌گويند آدمهای مبتلا به میگرن مست نمی‌کنند. حالا من فقط نمی‌فهمم چرا همه‌ی سردردهای جهان مال من است؟
دلم می‌خواست سرم را کنار دستت بگذارم تا موهايم را نوازش کنی و من ازهر چه بهشت سلامتی‌ست بگذرم و گم شوم در سودای سری که درد نمی‌کنه.
می‌دانی؟ دلم مي خواست حکم بازی کنم. به من می‌گویند آدمهای روشن‌فکر حکم بازی نمی‌کنند. حالا من فقط نمی‌فهمم چرا تا حالا نور این همه فکر تاب‌ناک کورم نکرده ؟ دلم تاريکی می‌خواهد و صداقت. دلم ده‌لو خوشگله می‌خواهد و بی‌بی دل

می‌دانی؟ دلم می‌خواست با عشق می‌نوشتم. اما به من می‌گویند آدم‌های پیر عاشق نمی‌شوند. حالا من فقط نمی‌فهمم چرا آدم‌های پیر همه شکل من شده‌اند؟
بايد چشم‌هايم را بکشم و لب‌ها و ناخن‌هايم را سرخ کنم و ورق‌ها را بٌر بزنم و بالا بروم از هر چه گریه و فرياد و عشق است. بالا بروم و بالا بياندازم هر چه بغض است و سکوت است و احتياط.
می‌خواهم هر چه فضیلت در جهان است را بالا بياورم.به گمانم این جماعت فراموش کردن حکم حکم دل.

حالا باز بشین و توچشمام زل بزن و چیزی نگو خواب از سرم پریده صدا تو گلوم می لرزه و باز تو صدایی ازم نمی شنوی دلم گرفت تو یه چیزی بگو .
.

هركي تو زندگي دلشو به يه چيز خوش ميكنه .يه چيزي و واسه ادامه ي حياتش بهونه ميكنه.حتي نا اميد ترين ادما تو روياهاشون پيدا كردن اخرين كليد واسه قفل بسته ي زندگيشونو مي بينن صبح و به اميد تحقق روياشون شروع مي كنن.گاهي رويا هاي كوچيك اميدو انگيزه ي رسيدن به هدفاي بزرگ و زنده ميكنه اونوقت انگار يه نيروي قوي تو رگات جريان پيدا ميكنه.انقدر راه زندگي رو روشن و شفاف ميبيني از خوشحالی بال در میاری ديگه چيزي جلو دارت نيست.فقط بايد مواظب باشي بلند پروازي نكني دو دستي روياهاتو بچسبي كه از دستت ليز نخورن.فكر كنم روز مرگ ادما وقتيه كه ديگه رويايي سراغشون نياد.اینکه رویاهاتو چه رنگی ببینی دست خودته. ولی بعضي وقتا چيزايي دور برمون هست كه مثل يه پيله ادمو احاطه ميكنه باعث ميشه كم كم روياهاتو فراموش كني.مشکل اینجاست که اینقدر این پیله‌رو محکم دور خودم پیچیدم که دیگه تنهایی محاله بتونم بازش کنم. حالا نیاز به یکی دارم که از پشت این پیله واسه باز شدنش بهم کمک کنه.یکی مثل تو.منم به اندازه‌ی تو تلاش می‌کنم و مایوس میشم و غصه میخورم...خواستم که بدونی...همین...